Crackdown

“…if I could take every poisonous scumbag criminal with it…”

Havok. Słowo to kojarzy się z najwybitniejszym silnikiem odwzorowującym fizykę, jaki oferują współczesne gry. To właśnie on jest odpowiedzialny za wszystkie cuda, które wyprawiać można w Crackdownie. Pomijam fakt, że praktycznie wszystko, co napotkamy, możemy podnieść i zniszczyć. Puszczam również płazem to, w jaki sposób uszkodzeniom ulegają samochody. Olewam także efekt szmacianej lalki, gdyż ten spotykamy praktycznie w każdej grze na next geny. Ale tego, w jaki sposób tłuką się płytki chodnikowe czy rozsypują związane ze sobą rury nie jestem w stanie nie zauważyć. Czysta poezja. Każdy przedmiot umieszczony w grze posiada swój ciężar oraz charakterystykę fizyczną i stosownie do nich reaguje. Inaczej zachowa się rzucona pod koła nadjeżdżającej ciężarówki ławka, a inaczej wyrwana przydrożna latarnia. Ciekawe jak, prawda? Otóż latarnia może się złamać i odbić w którąś stronę (zmiatając przy okazji kilku przechodniów, jeżeli będzie to pobocze) natomiast ławka… ławka zapewne rozleci się z trzaskiem na kilka elementów. Oczywiście każdy z nich zostanie tam, gdzie upadł, i będzie podlegał dalszej destrukcji. Nie muszę chyba dodawać, że 90% czasu gry poświęcicie wywoływaniu megaeksplozji, które rozsypią całe otoczenie po okolicy?

Wszystko to zostało okraszone wyśmienitą grafiką w modnym ostatnio caleshadingowanym stylu. Nie lada osiągnięciem jest stałe sześćdziesiąt klatek, które udało się wycisnąć developerom. Co więcej - nie uświadczymy tutaj praktycznie żadnej mgły! Nic się nie dorysowuje, a widok z wyżej umiejscowionych rejonów Pacific City (z wieżowcami włącznie) wręcz oszałamia. Wisienką na szczycie tego smakowitego tortu jest całkiem konkretny zgiełk, który panuje na ulicach. Wprawdzie przechodnie podróżują raczej bez celu, ale jest ich naprawdę sporo. I, co ważniejsze, reagują na zmienne warunki pogodowe (jest dzień i noc), ruch uliczny oraz zagrożenia, które mogą skrócić ich życie. Na widok porozrzucanych, palących się ciał również nie pozostaną obojętni. Naprawdę, cud, miód i kubeł orzeszków.

Od strony dźwiękowej Crackdown nie prezentuje się gorzej. Wzorem GTA podczas podróży możemy słuchać tematycznych stacji radiowych. Soundtrack może nie jest zbyt okazały, ale da się go polubić. Jednak przez większość czasu towarzyszyć nam będą odgłosy wystrzałów i wybuchów, które na dobrym systemie głośników potrafią wprowadzić ściany w drżenie. Trzy pietra niżej (przynajmniej tak było w moim przypadku). Podkreśla to rozmach sianej demolki i naprawdę pozwala się wczuć. Szkoda tylko, że sąsiedzi niezbyt podzielali moje zdanie.

“…The world would be a better place.” - Roberto Juarez, reporter Pacific News

W Crackdown, z racji swojego pochodzenia (jego pomysłodawcą i szefem projektu jest Dave Jones, jeden z twórców fenomenu GTA), napotkamy wiele podobieństw przybliżających go do najpopularniejszej gangsterskiej sagi wśród gier. Nie jest to jednak pozycja dla tych, którzy miłują się w zakręconej, wielowątkowej fabule i zróżnicowanych misjach, jakie spotkamy w protoplaście. Crackdown jest wyłącznie niczym nie skrępowaną strzelaniną. Ba, on nawet nie próbuje udawać niczego innego. Potrafi, jak każda gra zaliczająca się do tego gatunku, zawiać monotonią. Jednak, mimo wszystko, warto dać mu szansę. Dlaczego? Pozwólcie, że posłużę się prostym przykładem. Pamiętacie, ile godzin spędziliście na zwykłej demolce w Grand Theft Auto? Nie bacząc na kolejne misje, lataliście po dzielnicach wirtualnego miasta z wielkim gnatem w łapach i szaleńczym uśmiechem na ustach. Chodziło tylko i wyłącznie o spowodowania kolejnego wybuchu przy akompaniamencie policyjnych syren i krzyków uciekających w popłochu przechodniów. I to jest właśnie esencja Crackdowna - niczym nieskrępowana demolka. Z tym, że tutaj słowo „nieskrępowana” nabiera nowego znaczenia. Oferuje najlepszą fizykę, jaką kiedykolwiek stworzono na potrzeby gier, a przecież o to właśnie chodzi. I gwarantuje, Crackdown długo pozostanie królem w tej dziedzinie.

PS: Do pierwszych egzemplarzy Crackdowna dodany został kod, który w najbliższym czasie umożliwi sprawdzenia beta wersji Halo 3 (wyłącznie online). Ot, wystarczy wbić na odpowiednią stronę i zarejestrować się. Zdaję sobie sprawę, że nikogo nie interesuje taki gniot, jakim jest Halo 3, ale dziennikarski obowiązek nie pozwalał mi pominąć tego faktu ;) .